وقتی شب آرام آرام به خلوت خاموش من پا می­گذارد

ومن در ستاره باران خدا ستاره تو را ندارم

لبخند شیرینت را ندارم

حضور آرامت مدت­هاست در کنارم نیست

وقتی دلتنگ توام اماچشمانت نیست تا بیقراریم را در خود گم کند

وقتی ماه رویت در تاریکی این شب­های بی فروغ

وقتی نوازش دستان مهربان وگرمت را ندارم

وقتی نگاه معصومانه­ات را برای همیشه به خاطره­ها سپرده ام

وقتی تنهای تنهایم و یاد تو تنها مهمان شب­های بی صبح من است

من می مانم و یاد تو ودلی پردرد

سفره ای از عشق وغزل و شمع که به یاد چشمان روشنت تا صبح می درخشد

                                                                                                    درخیالم ...

برایت کلبه ای در سبزترین خلوت دنج خدا می سازم

وبا خواهش نگاهم تو را به این ضیافت عاشقانه می خوانم

نیازدلم را با ناز نگاهت پیوند می زنم

هزاران گلبرگ شقایق را نثار لبخند نگاهت می کنم وبا تو تا اوج آبی عشق پر می کشم

باز هم هوا پر از شعر وغزل و قاصدک است

تو را می خوانم

غزل های خاموش دلم را بی دغدغه تا بلندای وجود فریاد می زنم :

دوستت دارم ....دوستت دارم